• พระผู้สร้าง
• องค์พระผู้เป็นเจ้า และ กระษัตริย์
• ผู้พิพากษา
• พระผู้ไถ่

(อ่าน สดด.95:6,136:3;ยน.13:13;ยด.1:4;1ยน.3:1;อสย.33:22,47:4;สดด.89:26)

แต่มีไม่มากที่ทราบว่า พระเจ้าต้องการเป็นสหายกับเรา ! ตัวอย่างเช่น ในสวนเอเดน ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับอาดัมและเอวาไม่มีพิธีรีตรองอะไรเลย ไม่มีศาสนามาเกี่ยวข้อง เป็นการผูกพันธ์ด้วยความรักแท้ๆ

แต่หลังจากมนุษย์ทำบาป ความสัมพันธ์ดังกล่าวก็ล่ม มีไม่กี่คนในสมัยพระคัมภีร์เดิมที่มีความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนกับพระเจ้า อาทิเช่น โมเสส ดาวิด อินอค  โยบ  อับราฮัมและโนอาห์ (อพย.33:11,17;2พศ.20:7,อสย.41:8;ยก.2:23;กจ.13:22;ปฐก.6:8,5:22;ยบ.29:4)  ปุโรหิตในสมัยพระคัมภีร์เดิมต้องพิถีพิถันเตรียมตัวเฝ้าพระเจ้า  แต่สำหรับพวกเราในสมัยนี้สามารถเข้าเฝ้าพระเจ้าได้ทุกเมื่อ (รม.5:11)  เราเป็นสหายกับพระเจ้าได้เพราะพระคุณของพระเจ้าที่ให้พระเยซูสละพระชนม์ชีพเพื่อรับโทษความผิดบาปแทนเรา

แท้จริงแล้ว พระเจ้าต้องการให้เราเป็นสหายและมีสามัคคีธรรมกับตรีเอกาณุภาพ(1ยน.1:3);1คร.1:9;2คร.13:14;ยน.15:15)
คำว่า "สหาย" ในที่นี้ไม่ใช่แค่คนรู้จักแต่เพียงผิวเผิน แต่เป็นมิตรสนิทที่วางใจได้ และคำๆเดียวกันนี้ถูกนำมาใช้ในพิธีแต่งงาน ยน.3:29 และใช้กับข้าราชบริพารวงในกับพระราชา

มันอาจดูเหลือเชื่อไปหน่อยที่พระเจ้าต้องการผมเป็นเพื่อนสนิท แต่พระคัมภีร์กล่าวไว้เช่นนั้นจริงๆ การรู้จักพระเจ้าจึงเป็นสิทธิพิเศษสุดของเรา และการที่พระองค์รู้จักเราและรักเราเป็นสิ่งที่น่ายินดี

เป็นสหายกับพระเจ้าได้อย่างไร ?
 

1.หมั่นสนทนา  สนทนากับพระเจ้าทุกเรื่อง ทุกเวลา ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ ไม่ควรทำเฉพาะก่อนอาหารสามเวลา หรือในคริสตจักรเท่านั้น (1ธส.5:17)
มีทัศนะผิดๆที่กล่าวว่า "เฝ้าเดี่ยว " คือการอยู่กับพระเจ้าตามลำพัง  ทัศนะนี้มันก็ถูกหรอก แต่ไม่ถูกทั้งหมด เรา "เฝ้าเดี่ยว "กับพระเจ้าด้วยทุกสิ่งที่เราทำ ถ้าเราเชิญพระองค์เข้าร่วมทำกิจกรรมนั้นๆกับเรา ตัวอย่างของการ "เฝ้าดี่ยว" ตามนัยของพระเจ้าคืออาดัมกับเอวาในสวนเอเดน  ในศตวรรษที่17 คนครัวชาวฝรั่งเศษชิ่อ Lawremce สนทนากับพระเจ้าตลอดเวลาที่เขาทำงาน

2. สนทนาให้เหมือนกับการหายใจ มนุษย์ ถ้าหยุดหายใจเมื่อใด ก็ตายฝ่ายกาย ในทางจิตวิญญาณก็เช่นกัน  ถ้าท่านไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาพูดกับพระเจ้า อาจใช้ประโยคสั้นๆ เช่น "ข้าพระองค์ได้รับพระคุณ"; "ข้ำพระองค์ขอพึ่งพระองค์ ";ฯลฯ

3.อย่าสักแต่หาประสพการณ์การทรงสถิตย์อยู่ด้วย : เราไม่ได้สรรเสริญพระเจ้าเพราะเรารู้สึกดี แต่เราจะทำดี

4.เราควรใคร่ครวญ

• พระวจนะ เป็นไปไม่ได้ที่จะเสริญพระเจ้า โดยไม่รู้ว่าพระองค์ได้ตรัสอะไรไว้บ้าง
• สิ่งที่พระองค์เป็น
• สิ่งที่พระองค์ได้กระทำ

การใคร่ครวญต่างจากการวิตก เมื่อเรามัวแต่คิดถึงปัญหา นั้นคือการวิตก แต่เมื่อเราหันมารำพึงรำพันถึงพระวจนะ นั้นคือการใคร่ครวญ เหตุผลที่พระเจ้านับว่าโยบและดาวิดเป็นสหายสนิทเพราะเขาให้คุณค่าของพระวจนะเหนือสิ่งอื่นใด ดังคำกล่าวของดาวิดและโยบ (ยบ.13:12;สดด.119:97,77:12)

5. สหายย่อมเผยความในใจ  พระเจ้าเผยน้ำพระทัยแก่ อับราฮัม ดานิเอล เปโล (ปฐก.18:17;ดนล.2:19 ;1คร2:7-10)